i'm ช้าง heropinku ♥.}

ช่วงนี้ท้องฟ้าดูไม่เป็นใจ มองกี่ทีกี่ทีก็มืดครึ้ม เสียงฝนฟ้าดังกระหึ่มตลอด

ทั้งๆ ที่ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียนที่มีเพียงแต่หน้าต่างและประตูอยู่ด้านข้าง

แต่ความมืดของฟ้าก็ยังเห็นได้ชัดอยู่ดี

ฉันนั่งเรียนไป พร้อมๆ กับเหม่อมองฟ้า...

อยากจะกลับบ้าน อยากจะไปนอน อยากกลับก่อนที่ฟ้าจะร้องไห้ครั้งใหญ่...

พอเลิกเรียนเหมือนว่าคำขอจะเป็นผล ได้กลับบ้านเร็วอีกครั้งหนึ่ง

การเดินทางของฉันดูปกติเหมือนๆ เดิมทั้งเช้าและเย็น...

ฉันเดินบนเส้นทางเดิมตลอดเวลาที่เรียนที่นี่มา...

แต่วันนี้ฉันกลับเพิ่งสังเกตอะไรรายล้อมตัวฉันใหม่...อะไรที่ฉันเพิ่งคิดได้

เพียงแค่พื้นทางที่ฉันเดินไป...ลายของมันยังมีตั้งขึ้นและลง

ก็คงเหมือนกับเราที่ต้องมีทั้งสุขและเศร้าไปพร้อมๆ กัน...

นับวันฉันยิ่งจิตตกเข้าไปเรื่อยๆ เหมือนปัญหาหนักอกของตัวเองไม่หายไปสักที

ฉันอยากจะหนีปัญหา อยากจะหยุดพักหัวใจตัวเองให้มันค่อยๆ ด้านชา และ หายเจ็บปวด แต่ฉันก็ยังไม่เริ่มทำมันสักที

ฉันอยากเดินไปจนสุดทาง แล้วพบกับความสุขอย่างเดียว แต่ฉันรู้มันเป็นไปไม่ได้...

ถ้าอย่างนั้นฉันอยากจะเดินไปด้วยขาที่แข็งแรง คอยพยุงฉันวันที่ฉันท้อและหมดหวัง...

ให้ฉันลุกขึ้นยืนโดยไม่ล้มเมื่อไม่มีใครรองรับ ฉันอยากจะเป็นแบบนั้น...

และเมื่อฉันเดินจนสุดทาง ฉันก็ละความคิดที่มีทั้งหมดไป...

เดินลงบันไดทางเดิม กลับไปสู่วังวนเดิมที่คอยเริ่มต้นมา...

เพียงแต่เวลานี้ ฉันแค่ถอยหลังกลับไปเรื่อยๆ...

...ก็เท่านั้นเอง...